Wow, het is alweer ruim een jaar geleden dat ik iets geschreven heb over mijn belevenissen. Nog een half jaar te gaan en dan ben ik verpleegkundige. De ideeen stromen royaal, het wordt de komende maanden zaak om een businessplan te maken en te gaan fantaseren hoe mijn leven er na de opleiding uit gaat zien.
Het kriebelt enorm om HBO-V te gaan doen, met weer 2,5 jaar studie te gaan. The sky is the limit. Maar. Ik wil ook zelfstandig gaan werken en coaching, muziek en verpleegkunde als pakketje aan gaan bieden bij gezinnen die zorg hebben voor een gezinslid en daar wat verlichting in kunnen gebruiken. Oppassen in een gezin met een of meer kinderen die zorg nodig hebben. Of oppassen op iemand met dementie, wiens mantelzorger wat ademruimte nodig heeft. Ik zorg graag.
In december heb ik de aanvulende cursus Palliatieve Zorg afgesloten bij Carend, omdat ik ook het eind van een mensenleven een grootse belevenis vind. We komen op de wereld en dan gaan de vlaggen uit en de toeters en bellen aan. Maar die cirkel wordt op een dag rond; je komt te overlijden. Het is nog teveel taboe, ook sterven moet je plannen, zeker in deze tijd. Lijden hoeft absoluut niet meer, helemaal als je met je familie en geliefden weet dat het moment eraan gaat komen. Dan is het fijn als je iemand in de buurt hebt die je kan ondersteunen. Qua medische zorg, praktische zaken en emotionele zaken. We leven in een maatschappij waar ‘normaal doen – dan doe je al gek genoeg’ de norm is. Ik hoop voor wie dit leest dat sterven iets is waar je maar heel weinig mee te maken krijgt. Maak ook die herinnering, hoe verdrietig ook, mooi.
Iemand zei me ooit ‘Petra Verlicht’ en dat is precies wat ik vind dat ik doe op deze aarde. Zowel in mijn vak als zangdocente en coach, als in mijn rol als verpleegkundige bereik ik veel mensen bij wie ik mijn licht kan schijnen. Ik heb voor de tweede keer mijn roeping gevonden en ik ben heel dankbaar dat ik dit kan doen!
Petra.
Vocal & Systemisch Coach