Waarom is die intake zo uitgebreid?

Als je je meldt in mijn coachingspraktijk, start ik met een uitgebreide intake. Waarin lichamelijke euvels ook een flinke plek hebben, ook als je alleen maar voor praktische zaken komt. Vastlopen door vervelende herinneringen. Geen structuur in het leven vinden, omdat je niet weet wat je nou eigenlijk het belangrijkst vindt. Faalangst. Allemaal psyche.

Maar. Als ik in je intake lees dat je stoelgang verstoord is, kan ik daaruit afleiden dat je moeite hebt je ‘uit te drukken’, dat het afbakenen van je eigen ruimte, je territorium een ding voor je is. Heb je vaak blaasontstekingen, dan is jouw territorium niet veilig. Heb je veel last van je darmen, dan is in jouw leven een en ander aan de hand dat voor jou ‘niet te verteren’ is. Ben je vaak hees, of heb je veel klachten rond je keel, dan is je uitspreken, jouw waarheid vertellen voor jou lastig.

Je fysieke euvels, vaak hele kleine dingetjes die je zelf al niet eens meer opvallen, want het is nou eenmaal al zo lang zo, zeggen heel erg veel! En ze zijn als je niet luistert, vaak een voorbode van grotere euvels.

Wanneer ik met mensen werk die al wat verder zijn, bijvoorbeeld in een burnout, valt pas terug kijkend op hoeveel signalen genegeerd zijn.

‘Toen had ik een chronische neusverkoudheid’ (ofwel, iets kwam je je neus uit) ‘Ik had in die periode al heel veel last van mijn rug’ (welke last was te zwaar?) We vinden die kleine euvels vaak vervelend, we nemen een pijnstiller en gaan door.

Maar scan jezelf voor de grap eens even. Wat voor klein euveltje pest jou?

Mensen zijn heerlijk gecompliceerd. We leren tegenwoordig steeds meer over hoe gebeurtenissen fysieke sporen achterlaten in het lichaam. Wanneer je lichaam tegen je spreekt in de vorm van pijntjes en euveltjes die steeds terug keren. Luister dan. Dan hoeft het namelijk geen burnout of ernstiger vorm te krijgen.

Leren, leren, leren!

Ik krijg van ouders van leerlingen nog wel eens het volgende berichtje:

‘Junior heeft het heel erg druk met school, examens, moet leren, dus hij/zij kan niet naar muziekles komen.’

Leren. Hoe zit dat eigenlijk?

Als je iets gaat leren, wil je dat nieuwe informatie vanuit de buitenste, bewuste laag van je hersenen, doorstroomt naar de volgende laag, waar de zaken liggen opgeslagen die je wat langer wilt bewaren.

Herinneringen liggen op meerdere plekken in de hersenen opgeslagen. Als je het handig aanpakt, zet je al die plekjes in om zo snel mogelijk je informatie in je geheugen te zetten. Je gebruikt je neocortex voor de kennis, de droge stof. Je hippocampus voor de context (topografie leren gaat veel makkelijker als je al eens een ritje naar zo’n stad gemaakt hebt). Je amygdala voor het emotionele gedeelte (toen ik aan het conservatorium studeerde, onthield ik elk mooi muziekstuk, omdat het me raakte). Het striatum is voor het bewegingsgeheugen. (een liedje waar je op de basisschool een dansje op geleerd hebt, zul je helemaal nooit meer vergeten).

Hoe vollediger je leert, op vrije scholen omschrijven ze het mooi: ‘met hoofd, hart en handen’, hoe makkelijker je de informatie opzuigt.

Helaas is ons schoolsysteem – op de vrije- en alternatievere scholen na – daar helaas niet op gebouwd. We willen prestaties, meetbare prestaties. Ik kom in mijn praktijk regelmatig (laat dat even op je inwerken) pubers tegen die serieuze burnoutklachten hebben.

Met een vol hoofd, waarbij door de omgeving alleen maar nadruk gelegd wordt op het kennisgeheugen, kun je nauwelijks nieuwe informatie opnemen. Laat staan ruimte overhouden voor echt belangrijke zaken, zoals gezonde grenzen leren voelen tussen jou en je omgeving. Je veilig en vrij voelen in het nemen van je eigen ruimte in het leven. Duidelijk leren voelen wat überhaupt je wensen in het leven zijn. En je vrij voelen in het uiten en najagen van die wensen.

In mijn beleving is dat kindermishandeling. We overschrijden chronisch de grenzen van onze kinderen, op een leeftijd waarop ze zelf nog niet bij machte zijn daar invloed op uit te oefenen. De jeugdzorg kan de aanvragen al een hele tijd niet aan. Want wat hebben we gedaan na de coronaperikelen? Niks. De doelen moeten gehaald worden, een jaar overdoen is falen. En over de hoeveelheid faalangstige kinderen en jongeren in mijn praktijk wil ik eigenlijk niet eens schrijven, want het is eerder regel dan uitzondering.

Waar zijn we ook alweer mee bezig? Wat willen we eigenlijk voor onze kinderen? Zijn wij – ouders – zo gedrild in het systeem van presteren en doordouwen tot we ver over onze grenzen zijn dat we niet meer voor onze kinderen op durven komen als het om school gaat? Iedereen kent meerdere mensen die ooit een burnout hadden. Dat vinden we normaal. Opkomen voor onze eigen ruimte en het aangeven van grenzen en wensen vinden we heel lastig en dus eigenlijk abnormaal. In mijn beleving heel gek, maar ja, ik ben dan ook artistiek 🙂

We hoeven er niet mee akkoord te gaan hè? Dat kinderen geen tijd meer overhouden voor lanterfanten, een activiteit die zo ongelofelijk belangrijk is, omdat in die tijd de overweldigende stroom aan prikkels verwerkt en afgevoerd kan worden. Als we als ouders massaal briefjes mee gaan geven dat Junior het huiswerk niet af heeft, omdat het schofterig veel is, dan kan dat systeem niet blijven.

Dus. Lieve ouders. Van wie ik zonder enige twijfel aanneem dat jullie heel graag het beste voor jullie kinderen willen.

Denk even aan wat belangrijk is, voor je ontspanning weg maakt om ruimte te maken voor leren. Denk nog een keertje na en voel wat voor jou kwaliteit van leven betekent. Zeker in deze tijd waarin ‘normaal’ eigenlijk een vaag begrip is. Er verandert zooooo veel. Wij zijn met zijn allen verantwoordelijk voor de richting van deze veranderingen.

Hoe zou jouw kind in een ideale situatie zijn/functioneren/bewegen/zich voelen?

Wil je hulp bij faalangst, voel je dan vrij om contact met me op te nemen! Samen maken we overzichtelijk wat nodig is om de faalangst aan te pakken en met wat praktische tips kun je thuis al heel wat stress verminderen! petrahoning@gmail.com